Dijital İstismarda Yanılgı: Zarar Vermek İçin Çıplaklık Şart Değil

Dijital dünyada kişisel görüntülerin rıza dışı paylaşılması, genellikle 'siber zorbalık' veya 'intikam pornosu' kavramları üzerinden tartışılıyor. Ancak sivil toplum kuruluşlarının son raporları, bu meselenin çok daha sinsi bir boyutu olduğuna dikkat çekiyor. Bir kadının evinde başörtüsüz çektiği bir özçekim, arkadaşlarıyla dans ettiği bir video ya da sıradan bir akşam yemeği fotoğrafı, belirli kültürel dinamikler içinde çıplaklık içeren bir görüntü kadar yıkıcı etkiler yaratabiliyor.

Hukuki düzenlemelerin ve teknoloji şirketlerinin denetim mekanizmalarının sadece 'çıplaklık' kriterine odaklanması, gerçek hayatın karmaşıklığını ıskalamaktır. Mahremiyetin ölçütü görüntüdeki ten miktarı değil, o görselin hangi bağlamda ve kimin rızası dışında dağıtıldığıdır. Özellikle muhafazakâr toplumlarda, tamamen giyinik bir kadının mahrem kabul edilen bir alandaki görüntüsü, ailesi ve iş çevresi tarafından dışlanmasına, hatta hayatının altüst olmasına yetebiliyor.

Sorunun çözümü, teknoloji devlerinin dijital istismarı tanımlarken 'rıza' kavramını merkeze almasından geçiyor. Görüntüyü bir algoritmanın müstehcenlik filtresinden geçirmek, o görüntünün bir kadının itibarına veya güvenliğine verdiği zararı ölçmeye yetmiyor. Dijital şiddetle mücadelede, görselin içeriğinden ziyade, paylaşılma amacına ve yarattığı toplumsal sonuçlara odaklanan daha kapsayıcı bir yaklaşım benimsenmesi gerekiyor.